Lockdown, breakdown

Een persoonlijke noot over de afgelopen maanden.

Van de éne op de andere dag viel alles stil. Ik mocht niet op locatie sporten. Ik kon geen sportles meer geven. Mijn vrijwilligerswerk – ook in de sportbranche – stopte. Evenals het oppassen op de kleinkinderen. Omdat duidelijk was dat we nog bijna niets wisten over het coronavirus, leek in alles ‘het zekere voor het onzekere’ de verstandigste beslissing.

Maar o, wat vond ik het lastig. Thuis zijn en niets te doen hebben. Nu ja, niets….. elke dag een thuistraining. Maar ook daar werd een flinke streep door gehaald. In week vier van de lockdown liep ik een heuse schouderblessure op. Niet door de thuistrainingen trouwens, maar ik was daarnaast fanatiek doorgegaan met het extra oefenprogramma dat ik sinds januari volgde en wat ik grotendeels ook thuis kon uitvoeren.
Als mensen vroegen hoe het ging gaf ik het eerlijke antwoord: “Ik trek dit heel slecht, voel me gefrustreerd, gespannen en somber. Ik heb overal pijn en slaap slecht.” Vaak riep deze ontboezeming een verbaasde reactie op: “Jij somber en gespannen? Maar hoezo dan?” Het was zoeken naar een antwoord.

Eerste antwoord: “Omdat ik niets te doen heb”.
Dat was feitelijk niet waar, want we hebben – net als veel andere landgenoten die stil kwamen te liggen – alles geklust, geschrobd en geverfd wat er te klussen, schrobben en verven viel. En wandelingen maken, en legpuzzels leggen en truien breien en uren skypen met vrienden. Dus ik had van alles te doen, maar …..
Tweede antwoord: “Omdat ik geen doelen meer heb waarvoor ik mijn bed uit wil komen”.
Het was wel gezellig wat we in die paar maanden deden. Maar ik ben nog niet toe aan alleen maar gezellig en relaxed. Dat lijkt te veel op het beeld dat ik heb van mezelf over 25 jaar, als ik ver in de tachtig ben …..
Derde antwoord: “Omdat ik geen enkele regie en geen toekomstperspectief heb”.
Dat was fundamenteel het belangrijkste punt. Ik kon niet verder vooruit kijken dan de volgende persconferentie en was afhankelijk van het verloop van de pandemie en van de besluiten van de overheid.

In termen van vitaliteit en vitaliteitscoaching ontbrak het me aan levensdoelen en aan autonomie.Én ik had geen idee hoe lang deze tijdelijk periode zou gaan duren. Ik heb heel direct ervaren hoe belangrijk het is om levensdoelen te hebben en autonomie te ervaren. Dat het gebrek daaraan mij zó uit balans kon brengen, heeft uiteindelijk ook mijzelf verbaasd.

En nu? Nu geniet ik met volle teugen van een zich herstellende schouder, van workouts in de buitenlucht, van het optrekken met de kleinkinderen en last but not least, van de SilverStrength lessen die weer zijn begonnen. Nog niet in groepsverband, maar wel in een 1-op-1 setting.
Ik weet héél goed hoeveel dit alles me waard is.